De nalatenschap van een toegewijde tandarts
Als mijn vader onlangs overleed en we de rouwadvertentie opstelden, vroeg ik me af of een tandarts altijd een tandarts blijft, zelfs als hij niet meer BIG-geregistreerd is. Moest naast de vermelding van echtgenoot, vader en opa ook nog "tandarts" in de advertentie komen, terwijl hij al 27 jaar met pensioen was? Het was niet zomaar iemand die was overleden, hij was namelijk tandarts.
De passie voor het vak
De vraag is misschien wel of je tandarts Amsterdam bent of alleen als tandarts werkt. Dus of je buiten je patiëntenbehandelingen ook nog betrokken bent bij het vak. Er zijn tandartsen die vol passie hun werk doen, zonder per se lid te zijn van een bepaalde club, en tandartsen die minder betrokken zijn. Passie is een keuze, geen verplichting.
Een leven gewijd aan de tandheelkunde
In de tijd van mijn vader was passie geen keuze, want bijna iedereen was praktijkhouder met alle verantwoordelijkheden van dien. Hij had zijn eigen praktijk aan huis, met in het begin maar liefst 12000 patiënten, en draaide maandelijks een zeer drukke weekenddienst. Het hele dorp kende hem en wist waar hij woonde. Hij was niet alleen tandarts, hij was dé tandarts. Passie tegen wil en dank.
Een balans vinden
De werk-privé balans was ver te zoeken, om nog maar te zwijgen over het gebrek aan privacy. Buiten werktijd zocht hij zijn rust in Muggenbeet, waar hij al vroeg in zijn carrière een tweede huis had gekocht, net als veel tandartsen uit die tijd elders een toevluchtsoord hadden. Privacy was voor een dorpsarts niet vanzelfsprekend, maar gelukkig wel te koop.
Einde van een tijdperk
Na 30 jaar hard werken had mijn vader er genoeg van. Het was tijd om te stoppen met werken en ook met het zijn van tandarts. Hij verhuisde naar Muggenbeet om daar een nieuw leven te beginnen, weg van patiënten en drukke agenda's. Het was tijd om te genieten zonder de last van de tandheelkunde.
De erfenis van een tandarts
Uiteindelijk stond er geen "tandarts" in de rouwadvertentie, want dat was hij al lang niet meer. Toen een week later de rouwkaarten binnenstroomden, waren er verrassend veel oud-patiënten die hun medeleven betuigden, ondanks dat hij al 27 jaar met pensioen was. Mijn vader had het vak allang achter zich gelaten, maar voor zijn patiënten was hij nog steeds hun tandarts, zelfs tot na zijn dood.
